Mijn celdeur gaat open. 'Ga je mee?' wordt er gevraagd.
Ik sta op en slof achter haar aan.
'We gaan eerst naar BAD, dan naar de bevolkings administratie en dan naar afdeling Zorg.' Naar bad????? Vraag ik haar. Ze moest wel lache, 'nee zegt ze 'we gaan niet IN bad maar NAAR bad, dat is Binnenkomst Afdeling Deliquinten. Daar word besloten of je je spullen mee naar je cel mag nemen die je gister hebt mee genomen. '
Pfff ik schrok al zeg...... bad! Haha wel grappig eigenlijk.

Onderweg legt ze uit dat er vanmiddag 'Arbeid' is en dat ze aanraad om lekker mee te gaan want dan ben je in ieder geval even een paar uurtjes van je cel af.
Ik heb geen idee wat die 'Arbeid' inhoudt maar even van de cel af, zag ik wel zitten.

Maar eerst naar bad... ;-), administratie en zorg.

Samen met een vrouw die tegenover mij in een cel zat, liepen we de trap af.
Aangekomen bij de eerste deur gaf de bewaardster ons aan dat alles op plaatjes werkt.
Op de deuren zie je gekleurde plaatjes, die staan voor een afdeling.
Volg die plaatjes en dan kom je op de afdeling waar je wezen moet.
Iedere keer moet je even aanbellen en dan deed de centrale de deur open.
Wij moesten de blauwe volgen, zo kwamen we bij bad.
We werden bij de centrale gemeld en samen gingen we opzoek naar het blauwe plaatje. We voelde ons net kleuters!

En natuurlijk is het hier weer wachten, wachten & wachten.
Ik ben niet de enigste!!

In de tussentijd was ik in gesprek met de vrouw die de cel tegenover mij zat.
Ze was de wanhoop voorbij. Ze was van de eettafel geplukt maar 3 jonge kinderen achter latend waarvan 1 meisje van 9 die gehandicapt was.
Ook zij was dinsdagavond meegenomen en tot op nu nog geen contact gehad met het thuisfront. Hoe lullig dit ook klinkt, het maakte mij weer sterk!
Sterk in de zin van: ik liet geen kleine kinderen zitten. Mijn vriendin is een volwassen vrouw dus die red zich wel...... en toen bedacht ik me: dit red ik wel!
Ik hoef me nergens zorgen om te maken.

 

Afdeling BAD: Binnenkomst Afdeling Delinquenten.  Alle meegenomen voorwerpen worden geregistreerd. Vervolgens bepaalt deze afdeling welke goederen naar de opslag gaan en welke mee mogen naar de cel.

 

Hier kreeg ik mijn 3 inhalators terug, maar het bakje waar ze alle 3 inzaten, werd opgeslagen, die mocht ik niet meenemen.
Zag mijn mobiel ook over de balie gaan.
'Moet je nog nummers noteren uit de telefoon?' Jaaaaaa dacht ik!!

Want ik weet niets uit mijn hoofd. Ik kreeg een pen en papier en kon een paar telefoon nummers noteren. Natuurlijk wilde ik het nummer van mijn vriendin maar ook van mijn zoon en maatschappelijk werkster. Waarom die laatste weet ik ook niet precies.

Ik kreeg mijn sieraden terug en een elastiekje die verdwaald in het plastic tasje zat.

O.a. mijn mobiel, oplader en paspoort werden allemaal 'bewaard' voor me en die zou ik terug krijgen als ik weer naar huis ging.
Ik kreeg 2 recuutjes en moest die goed bewaren want dat waren mijn bewijzen.

Ik werd weer opgevangen en werd richting bevolkins adminitratie gebracht.

 

 Afdeling Bevolkingsadministratie

De afdeling Bevolkingsadministratie schrijft de gedetineerde in als bewoner van de inrichting. Het nemen van een vingerafdruk om de identiteit te verifiëren is een onderdeel van de inschrijving. De gedetineerde geeft de bijzonderheden aan op het gebied van voeding en ontvangt de geldende huisregels en gedragsregels. Deze regels kunnen per afdeling verschillen.

 

Een aardige vrouw lag uit wat de bedoeling was.
Vingerafdrukken werden genomen (alles totaal digitaal), foto voor op de detentiepas die ik ten alle tijden bij me moest dragen, bijzonderheden werden genoteerd zoals bv tattoo's en piercings e.d.  Dit alles duurde gelukkig niet zo lang.
Met mijn detentie-pas op zak, liep ik naar afdeling Zorg.

 

Afdeling Zorg

De gedetineerde heeft vervolgens een gesprek met een verpleegkundige van de medische dienst van de inrichting. Deze onderzoekt de geestelijke en lichamelijke toestand van de gedetineerde, kijkt wat er nodig is aan zorg en maakt een medisch dossier aan.

 

Wachtend dat ik werd opgeroepen, kwam de afdelings bewaardster langs.
'Jij had geen kleding bij je he!? Gaan we zo even wat kleding regelen voor je.'

Hmmmm kleding regelen.... wat hangt me nu weer aan mijn broek.

Eenmaal binnen geroepen werd mijn medische geschiedenis genoteerd.

Ik kon daar aangeven dat ik COPD had en daarvoor inhalators had.
Ook daar aangegeven dat ik aan BS lijdt en dat ik daar ook medicijnen voor slikte en dat dit strikt dagelijks moest gebeuren en nu al een keer was over geslagen en ik niet weet hoe ik zonder zou gaan reageren. Zij zou gaan informeren bij mijn eigen huisarts en pshycholoog en dan ervoor zou zorgen dat ik ze vanavond kreeg.
Heb ook gelijk aangegeven dat ik erg blij was dat ik alleen op een cel zit.
'Dat kan nog veranderen hoor, dat is geen feit.'
Ik gaf haar gelijk aan dat ik dan niet voor mezelf zou in staan als ik op een dubbele cel wordt gezet.
Dit alles geregeld te hebben, ben ik met een bewaardster, kleding gaan halen.
Ze hadden niet veel meer dus ik kreeg een zak kleding mee maat L.
Nouja beter dan maat S want ik heb maat M.

Terug op de afdeling zei  de PIW-er
(PIW'er = Penitentiair inrichtingswerker)
dat ik net mooi op tijd terug was en vanmiddag mee kon naar de 'arbeit'.
Ze wilde mijn voornaam weten want mevr. XXX vond ze maar niets.
Ik gaf haar mijn voornaam en die werd aan de buitenkant bij de deur opgeschreven, nu wist iedereen dat ik XXX heette. (en zo werd ik, blijkt later, door iedereen aangesproken. Het maakt het wel persoonlijker. Je bent nu iemand en niet zomaar één van de zoveel)

Ik kon even een hapje eten en dan zou ze me om 12:45 uur halen.
Toen ze me om 12:45 uur kwam halen gaf ik aan niet mee te gaan.
'waarom niet XXX? Waarom ga je niet mee?'

Ik heb mijn vriendin nog helemaal niet gesproken sinds dinsdagmiddag en zij weet niet eens dat ik zo ver weg zit! De PIW-er vond dat ik dan eerst eens moest bellen.

Iemand van de afdeling, werd gesomeerd om me uit te leggen hoe de telefoon in z'n werk gaat. Je hebt bij binnenkomst een telefoonkaart gehad.

(Kijk je naar Celblok H? Een soort 'Lies',
de hoog geplaatste onder de gedetineerde)

 

Uh?? ik heb niets gehad, alleen maar shag.
Ik kon hoog en laag springen maar de PIW-er hield vol dat het me aangeboden was bij binnenkomst. Echt niet! Maarja ik kon er voor de rest niets mee doen.
Ik had een kaartje met 1 euro, ik kon dus even snel bellen.
En dat heb ik gedaan. Via die kaart moet je allerlei codes invullen op de telefoon en wordt er verbinding gemaakt met het ingetoetste nummer.
Yes!!!!!!! Ik heb mijn vriendin gesproken!!! Og wat was ik blij!

Mijn zoon had via via al enige informatie gehad en zelfs al wat geld overgemaakt voor me. Ook wisten zij al dat ik maar liefst 270KM van huis was en in Limburg vertoefde.
Het was zo heerlijk om haar stem even te horen.
Ze vertelde me dat mijn maatschappelijk werkster er nog steeds van alles aan probeerde te doen maar ik had al door dat dat echt geen zin had.
Over bezoek was ik duidelijk: niet op bezoek komen!
Beetje belachelijk om op zondag voor 1 uurtje 270km te reizen en dinsdag zou ik weer naar huis komen! Gelukkig zaten we beide op diezelfde conclussie.
Mijn eurootje was al snel op en moest snel weer afscheidt nemen.
Ergens was het ook wel goed dat ik maar een euro had want afscheid is best zwaar.
De belangrijkste dingetjes waren even besproken, o.a. mijn afdeling en cel nummer.
De PIW-er gaf aan dat ik het geld nooit op tijd binnen zou hebben:

'Morgen komt het saldo overzicht en het duurt ongeveer 3 a 4 dagen voordat alles geregistreerd is. Mocht het er wel zijn, kun je zondag even wat gaan halen. Maar denk dat het pas in het weekend binnenkomt en volg. donderdag krijg je dan een saldo overzicht maarja dan ben je al weer thuis'
(Dit was echter een zoethoudertje want ik kon zondag helemaal niets halen!)

Teleurgesteld ga ik mijn cel weer in, ach ik heb mijn vriendin kunnen spreken dus dat is toch super!?!?!?

Ik ben weer terug in de cel...... wachtend wat nu komen zou.
Ineens komt een PIW'er en vertelde me dat ik niet eens aan de 'Arbeit' mocht als 'Arrestant'. Ow? ok!? En er werd een grote A geschreven op mijn naamsbordje bij de deur. Wat dit nou precies allemaal inhoudt, heb ik nu nog steeds geen idee van.
Ik was in ieder geval een 'Arrestant' en mocht dus niet met alles meedoen.

Ineens bedacht ik me dat er uitleg gegeven zou worden hoe deze week zou gaan verlopen voor mij. Ik belde de 'nood-knop' en een stem aan de andere kant: 'ja zegt u het maar', ik zei: 'Er zou mij uitleg gegeven worden van hoe en wat hier?'
'Er is nu pauze, belt u over een uurtje nog maar eens...'
Tja en daar moet je het dus mee doen.
Het begint me te dagen dat ik alles zelf moet uitzoeken. De PIW-ers doen hun werk en weten waarschijnlijk niet om welke redene ik hier zit. Er zitten vele dames hier met uit eenlopende redenes. Aan de andere kant denk ik dat ze het wel moeten weten want als ik moord-neigingen heb, is dat toch een andere aanpak....lijkt me!?
Ik kijk naar het week-schema en dan naar Donderdag:

09:30 - 10:30 - Sport en PV
10:30 - 11:30 - Lucht
12:45 - 16:45 - Arbeid
En dat was het voor vandaag.
De ochtend heb ik gemist door de registraties e.d. en aan de 'Arbeid' mag ik niet deelnemen. Daarna is er niets meer tot morgenochtend.
Dit houdt dus in dat de celdeur dichtblijft tot morgenochtend.
Ohja en hopelijk krijg ik mijn medicijn Seroquel vanavond!

Mijn euro-kaartje is op, dus hoe kan ik nou bellen met het thuisfront??
Hmmmm daar moet ik een oplossing voor zoeken.
Net buiten mijn cel, hangt een telefoon aan de muur.
Met je kaart moet je diverse codes invullen en kun je bellen.
Als onze afdeling gesloten is, heeft de andere afdeling 'vrij'.
Ik hoor dus diverse telefoon gesprekken, de een nog schrijdender dan de andere.
In één van die gesprekken hoorde ik ook iets over 'collect call' bellen.
Daar moet ik dus morgen even achter aan. Hoe werkt dat!?

Voor nu.....
Tot morgenochtend blijft de deur dicht dus je hebt alle tijd om je gedachte te vrije hand te geven. Dat is dan ook de enigste 'vrije' wat je bezit op het moment.
Wat ga ik eten? Een Vega-burger met bloemkool en aardappelen.
Warm gemaakt in de magnetron maar was niet te eten!!!
Eten..... dat gaat nog steeds erg moeilijk. Kan nog steeds geen hap door mijn keel krijgen. Ook al heb ik wel honger maar niets smaakt.
Ben wel erg blij met mijn koffie en thee! Dat is toch een stuk lekkerder wakker worden met de wetenschap dat je lekker je eigen bakkie kan maken!
Water in de maatkan, opwarmen in de magnetron en dan als op de camping: filter in de houder, koffie erin en dan heet water overheen schenken.
Koffie!!! Zalig!!!