Woensdag 26 November 2014 - 08:00 uur

...... ineens de grote bos sleutels in de celdeur hoorde.

Jaaaaaaa het is de volgende dag!!

Er zal nu toch wel een beslissing genomen zijn? Mag ik naar huis??

Een agent komt binnen met 2 voor verpakte broodjes.

Op de een zit kaas, op de ander....? geen idee.

Ik kan nog steeds geen hap door mijn keel krijgen.

Ik mocht aangeven wat ik te drinken wilde: koffie en thee aub.

Na verloop van tijd werd mijn koffie en thee gebracht.

Kort daarop kwam weer de agent vragen of ik wilde roken.

Pfff ja duh wat dacht jij!?!?
Lopend naar de binnenplaats vroeg ik of het GGZ al een beslissing had genomen.
'Nee, wij hebben niets gehoort'  gaf de agent aan.
Pffff nog steeds niets!?!?! Hoe moeilijk kan het zijn!?

en voor de rest...... wachten, wachten en nog een wachten.......

Wat is dit vreselijk!! Niemand die iets zegt, niemand die iets uitlegt......

Ik begin wel te begrijpen dat er waarschijnlijk niets anders opzit
dan de situatie te accepteren.

Ik hang er een beetje tussen in: berusting en woede.

Ik denk dat er weer om de 2 uur gevraagd wordt of ik wat wil drinken.

Ergens in de middag kwam de lunch: 2 voor verpakte broodjes.

Het ontbijt lag ook nog op het stukje tafel wat meer weg heeft van een puist in de muur

dan een tafel. Er lagen dus nu 4 voorverpakte broodjes.

Ik weet nu dat het middag is maar krijg nog steeds geen hap door mijn keel.

Ineens was het stil....... echt heeeeeeel stil!

Het luchtzuiverings systeem was stil gelegd.
Wauw he wat een stilte! Wat een heerlijke rust!

Nu kon ik allerlei geluidjes opvangen die op de gang gebeurde.

Niet duidelijk maar alles beter dan dat geloei!

Een paar jaar geleden is er COPD geconstateerd en start ik de dag op met een puffer.

Spiriva, dat is een luchtwegverwijder. Heerlijk om de dag mee te beginnen.
Ik kreeg gelukkig vanmorgen mijn Spiriva maar mijn overige 2 inhalators heb ik niet meer gezien. (Ventolin & Flutide Forte)

Rond 17:00 ging mijn cel deur weer open.

'U wordt zo dadelijk naar Limburg gebracht'

Limburg?? Dat meen je niet!

Zou toch Alphen worden??

Ik had me neer gelegd bij het feit dat ik naar Alphen werd gebracht,

dat zou te doen zijn voor mijn vriendin want haar familie woont in die buurt.

Maar Limburg??? Dat is ver weg!!! TE ver!!!
Een hele lange rit!!!

Maar mijn vriendin dan??? Jullie halen mij weg uit mijn vertrouwde omgeving!

Dat kan niet! Dat red ik echt niet!

Waarom helemaal daar heen????

Simpel antwoord: Daar is plaats voor u.

Om 18:00 uur zou de transport komen en mij naar Limburg transporteren.

Er werd me nog gevraagd of ik mijn medicijnen al wilde slikken.

Nee natuurlijk niet! Je moet ze op regelmaat slikken en dan kan ik niet ineens om 1700/1800 uur die medicijnen innemen!
'ja maar mevrouw, u komt pas laat in Limburg aan en dan kunnen
wij niet garanderen dat u uw pillen krijgt'. 

Tja dan niet! Dat is jullie verantwoording!

Maar ga ze niet nu slikken want dan gaat het helemaal verkeerd!

En kleding??? Mijn vriendin zou kleding brengen!

'Er staat daar een klein tasje dus denk dat ze dat ook gedaan heeft'

Beetje opgelucht, toch iets van mezelf wat ik mee mag nemen.

Ik zie het tasje.... maar dat is mijn eigen plastic tasje! Daar zit geen kleding in.

'tja nou dat is het enigste wat er van u ligt. Dan zal uw vriendin niets gebracht hebben.'

Vol onbegrip pakte ik het plastic tasje, mijn vriendin zou me zeker niet laten zitten!

Zij zou echt spullen hebben gebracht....toch!?

En ik hoop dat jullie wagenziekte pillen hebben anders ziet het er sober uit!

De niet-vriendelijke agente zei keihard 'nee dat hebben we niet.'

Nou dan spuug ik de boel maar onder!

Natuurlijk reageerder de agenten die de bus bestuurde van: hebben wij dat weer!?

Ik kreeg een plastic tasje mee om in te spugen.
Ik was op dat moment erg boos en geirriteerd want jeetje mensen,
het draait om een niet betaalde boete!! Ik heb geen moord gepleegd!!
Maar voelde me wel zo behandeld!

De agent die mij vervoerde vroeg mij of ik het snel koud had,
ja best wel antwoorde ik,

'...dan moet je in het midden gaan zitten.' zei de agent.
'dan zit je boven de kachel en dus lekker warm'

De schuifdeur van de bus gaat open en daarin zijn 3 deuren,
3 cellen waar achter elke deur 2 personen kunnen zitten
en afgescheiden van de rest is.

De middelse deur wordt open gedaan voor mij. Nog steeds vol ongeloof ga ik op één van de stoeltjes zitten.

Ook angst, angst voor het onbekende......angst voor de misselijkheid!

Ik heb een klein raampje, met tralies natuurlijk maar het is zo donker buiten, dat ik niets kan zien.

Owjee de wagenziekte!!!!!

Half hangend op de 2 stoelen wordt de reis ingezet.

Ik voel elke bocht naar links, elke bocht naar rechts. Wanneer het stoplicht op rood of op groen springt.

Het was druk op de weg want dat hoor en voel je aan het remmen en optrekken.

De reis ging hangend op de stoelen en zo nu en dan wegzakken.

Ik ben op....ik ben zo moe......