Dag 02 - PI De Peel, Limburg
Woensdag 26 November 2014
19:00 uur
De auto stopt...... 'ja dames, plaspauze'
Plas pauze??? pfff we zijn er nog niet!
Gelijk met mij wordt de dame die achter mij zit, ook 'vrij' gelaten voor de plas pauze.
Waar we wel zijn heb ik geen idee. Dat ook dit bewaakt wordt is duidelijk.
Stevige ijzeren deuren, bossen sleutels en allemaal agenten en/of bewaarders.
Na de plaspauze wordt de reis weer voortgezet, dit keer met een extra dame.
Gelukkig laten ze mij met rust en wordt de dame bij de andere dame geplaatst.
De agent vraagt nog aan me of ik het warm heb.
Nee niet echt zeg ik. Er blaast een kou.
De agent was verbaasd en zou het gaan regelen voor me.
Dat heeft hij inderdaad gedaan! Het werd warm!
Wat warm?? Het werd een sauna!
Zoekend naar een manier om dit aan te kunnen geven, zag ik een knop.
Pfff wat kan me gebeuren als ik op die knop druk?
Ik druk met enige huivering op de knop.
Je legt dus contact met de agenten die je vervoeren.
Ik vroeg ze of ze de verwarming weer wat lager konden zetten.
Dit werd gedaan en nog steeds hangend en slapend vervolgde we de reis......
Naar mijn gevoel was het een wereld reis.....
Ineens stopte de bus,het was even heel stil.
Totdat er ineens het geluid was van een stroef opengaand hekwerk.
Ow.... we zullen aangekomen zijn denk ik.....
Het geluid stopt en de bus geeft rustig gas........
Langzaam rijden we een terrein op. Zullen we er nu dan echt zijn!?
De deuren worden geopend: 'we zijn er dames! Uitstappen graag.'
De bus is vlakbij de deur geparkeerd. Zodra je uit de bus stapt, stap je het gebouw al binnen. Binnen staan een paar bewaarders die ons, de dames,
opvangt. Het is een smalle gang met 4 deuren.
Achter elke deur schuilt dus een cel. Daar worden we in geplaatst,
afwachtend tot de bewaarders tijd hadden om je te registreren.
Ik ben gaan zitten in een hoekje van de cel. Ik was moe en misselijk en vond het allemaal wel prima. Ik kreeg een pakje appelsap.
'Even wat drinken na zo'n lange reis' was de bedoeling.
Hoelang ik heb moeten wachten weet ik niet.
Je hebt totaal geen kijk op tijd als je in deze situatie zit.
Na verloop van tijd was ik aan de beurt.
Mijn kleine plastic tasje werd door de scanner gehaald.
Ja verbeeld je, ik heb iets van de bus verstopt in mijn tasje!
Ik liep met de bewaarders mee naar een kamer.
Mijn emoties liepen nogal uit een: ene keer boos dan weer verdrietig.
De 2 bewaarders begrepen al gauw dat het voor mij de eerste keer was en dat ik enkel en alleen maar voor een niet betaalde boete hier aanwezig was.
Toen begon de ellende........
* Afdeling Visitatie
Een gedetineerde komt binnen bij de afdeling Visitatie. Zij doen de eerste ontvangst en controleren het lichaam (visitatie) en de kleding (fouillering) van de gedetineerde op verstopte goederen. *
Ben jij wel eens gefouilleerd??
Ik wel, bij een feest of duane op Schiphol maar dat kun je absoluut NIET vergelijken met de fouillering in een PI!
Het begint dat je je helemaal moet uitkleden.
Poedeltje naakt sta je dan.....de ene bewaardster registreerd alles terwijl de andere je kleding helemaal nakijkt.
Er wordt je gevraagd je handen grof door je haar heen te halen, je moet je omdraaien en 3x door je knieën zakken.
Ik dacht nog bij me zelf: ik kom net van bijna 48 uur zitten in een politiecel!?
Hoe kan ik dan iets bij me hebben??
In eerste instantie moest ik ook een plas doen maar al snel werd aangegeven dat dat niet hoefde OMDAT ik net uit een politiecel kwam.
Nou vraag ik je!?
De bewaardster gaf aan dat het ergste nu achter de rug was.
Ze vroeg of ik lekker een joggingpak aan wilde ipv mijn spijkerbroek.
Dat zag ik wel zitten dus ik kon mijn ondergoed weer aantrekken en kreeg een lekker warm joggingpak en makkelijke slippers.
De rest van mijn kleding werd in een zak gedaan.
'Ik heb totaal niets bij me! Geen roken! Helemaal niets!' gaf ik aan bij de dames.
'Geeft niets meis, wil je roken? Je kunt van ons een pak shag krijgen met vloei en een aansteker. Dat wordt verrekend bij je vertek' Ik was totaal verbijsterd maar heel gelukkig met de shag!
Ik kreeg de shag, aansteker en de plastic zak mee waar mijn kleding in zit.
Op de gang werd ik overgenomen door een andere bewaardster die me vertelde dat we nu de beddegoed e.d. gingen halen.
Wat me opviel was de menselijkheid die de bewaardsters uite.
Ik had natuurlijk al zo'n 48 uur de behandeling gehad van een crimineel en nu ineens was ik weer...... een mens!